Stolica jest centralnym ośrodkiem Wapauty — miejscem, w którym skupiają się władza, pamięć oraz najtrwalsze struktury świata. W podziemiach Katedry znajduje się nekropolia władców, artystów i uczonych, którzy żyli w Wapaucie na przestrzeni tysięcy lat jej istnienia.
Miasto zostało wzniesione w obrębie masywu skalnego wyniesionego ponad otaczające morze. W jego strukturze wykorzystano również naturalne formacje, tworząc rozległy i niepowtarzalny system obronny. Niektóre z tych struktur wydają się starsze niż sama konstrukcja miasta i nie poddają się jednoznacznym wyjaśnieniom architektonicznym.
Dostęp do Stolicy jest bardzo ograniczony. Od południa otaczają ją wysokie Góry Fjehlleny. Od północy można dostać się do niej wyłącznie drogą wodną — przez tunel przebity w skale, którego rozmiary pozwalają na przejście dużych jednostek. Wejście zabezpieczono wielowarstwowymi bramami o niespotykanym w innych częściach świata mechanizmie działania.
Po przekroczeniu zewnętrznych przejść otwiera się wewnętrzny akwen, wokół którego rozlokowana jest infrastruktura portowa oraz niższe dzielnice miasta. Właściwa Stolica wznosi się powyżej, tworząc układ koncentryczny, w którym kolejne poziomy odpowiadają rosnącemu znaczeniu oraz stopniowo ograniczanemu dostępowi.
Przez trzy tysiące lat istnienia Wapauty znajdowała się tu siedziba władzy królewskiej. Początkowo tron obejmowali przedstawiciele rodzimych dynastii, później władców zaczęto wybierać w drodze wolnych wyborów.
Stolica pozostaje twierdzą, której zdobycie uznaje się za niemożliwe. Próby jej naruszenia kończyły się niepowodzeniem, często bez jednoznacznego rozstrzygnięcia przyczyn. W relacjach pojawiają się wzmianki o nagłych zmianach warunków, zakłóceniach orientacji oraz zjawiskach, których nie da się przypisać wyłącznie działaniu systemów obronnych.
W niektórych opracowaniach Stolicę określa się jako punkt stabilizacji rzeczywistości. Inne źródła wskazują jednak, że także inne miasta Wapauty mogą przejąć funkcję ośrodka centralnego w okresach niepokojów.
Z tego względu Stolica bywa rozumiana nie tylko jako miasto, lecz również jako struktura nadrzędna wobec przestrzeni, w której istnieje.
