Wyobraźnia autora. Czy świat istnieje, jeśli nikt o nim nie myśli? – część trzecia

Wyobraźnie autora Wapauta Wykute z czasu

Czy autor fantasy wymyśla świat? To bardzo ciekawe pytanie. Powiem, jak było z Wapautą. W wyobraźni od razu wyświetlił się obraz gór zasypanych śniegiem, przez które szli Frijen i jej towarzysze, później kolejno odsłaniały się Dom Snów i droga morska do Stolicy, a później port widziany przez żelazne bramy, strzegące twierdzy. Wyobraźnia autora poprowadziła bohaterów? Czy może ich odnalazła?

Najpierw wystarczyła iskra, by nagle wszystko zaistniało. W pierwszym tomie powoli świat się odsłaniał, pozwalał się poznawać, wskazywał niejednokrotnie drogę, którą mogli podążać bohaterowie. Czasami nagle odnajdywało się miejsce, w którym musiało się coś wydarzyć. Postaci zaczęły mówić własnym językiem.

Czy same podejmowały swe decyzje? Czasami rzeczywiście coś nie pasowało, gdy wyobraźnia próbowała podsunąć jakąś scenę, ale najczęściej scena po prostu istniała, a autor zwyczajnie ją opisywał. Wiedza o przedmiotach, ludziach, dialogach spływała lawinowo, a wyobraźnia potrafiła się uruchomić nawet wtedy, gdy autor nie pisał: w nocy, rano przy śniadaniu, gdy padał deszcz lub gdy świeciło słońce.

Czy świat powieści potrafi zaskoczyć twórcę? O tak. Szczególnie wtedy, gdy fabuła się rozwija. Nie myśląc o tym, nagle się odkrywa, że fundamenty do danego rozdziału położone były już znacznie wcześniej. Wszystko składa się w całość, skleja, najczęściej bez wielkiego wysiłku, choć autor nie zna zakończenia przed ukończeniem tomu. Nawet nie wie, jak potoczy się opowieść na samym początku. Raczej pozwala jej płynąć.